Powrót

HistoriaDomu

Historia Domu Pomocy Społecznej w Słupi
                                                
                                      
                  
                                      

Działalność Domu Pomocy Społecznej prowadzonego przez Zgromadzenie Sióstr Albertynek w Słupi datowana jest od dnia 1 października 1951 roku. Wtedy to bowiem przybyły do Słupi pierwsze siostry wraz z kilkoma chorymi, których przeniesiono ze zlikwidowanego Zakładu dla Nieuleczalnie Chorych w Dobromyślu. Bazę lokalową prowadzonej w Słupi działalności stanowi dworek myśliwski wraz z zabudowaniami gospodarczymi i rozległym parkiem, będący jedną z posiadłości księcia Macieja Radziwiłła i jego małżonki Krystyny z Dembińskich.

Książę Maciej był uczestnikiem II wojny światowej, a następnie więźniem oflagu w Mannau. Jego żona w tym czasie opiekowała się w Słupi najbliższą rodziną, a zwłaszcza wypędzonymi ze wschodnich rubieży Polski. Nadciągająca Armia Czerwona zmusiła ją do ucieczki.  Małżonkowie spotkali się we Francji, a potem zamieszkali w USA. Książe Maciej ukończył studia w zakresie nauk społecznych na Uniwersytecie Harvarda, pracował jako wykładowca języka polskiego, a po przejściu na emeryturę poświęcił się całkowicie działalności w organizacjach społecznych i polonijnych. Został odznaczony  Krzyżem Zasługi i Krzyżem Walecznych oraz medalem "Za udział w wojnie obronnej 1939" przyznawanym przez Prezydenta RP.

Dobra słupskie zostały po wojnie sprzedane przez księcia Macieja Radziwiłła na własność Skarbu Państwa. Początkowo próbowano zaadaptować pałac na Technikum Rolnicze. Po kilku latach - własnie w roku 1951 - przeznaczono go na Dom dla chorych.  Siostry zastały budynek w całkowitej ruinie. Opuszczony przez właścicieli był miejscem stacjonowania wojsdka, ale tez łupem dla złodziei. W kronikach zakonnych czytamy: "Dom o zmierzchu wyglądał wspaniale. Rozległe hole na parterze i górze, krużganki, staroświeckie kominki, wąskie korytarze, wokoło kilkusetletnie lipy (...) po ukazaniu sie jednak pierwszych promieni słonecznych czar prysł. Nieopisane brudy zaczęły wyzierać z każdego kąta. Piwnica pod holem, gdzie za dawnych czasów trzymano wino pełna była śmieci. Nie było żadnej instalacji ani wodociągowej, ani elektrycznej. Okna bez szyb, drzwi bez zamków i klamek, dach dziurawy jak sito, walące się sufity, schody wejściowe i tarasy - istne rumowisko".

W latach 1951-1990 Dom podlegał Zrzeszeniu Katolików "Caritas" z zarządem Głównym w Warszawie i nosił nazwę Zakładu Specjalnego dla Przewlekle Chorych. Na poczatku Placówka dysponowała miejscami dla 30 osób. Prowadzone systematycznie prace remontowe i adaptacyjne pozwoliły na  zwiekszenie ilości miejsc. I tak po latach Dom mógł zapewnić opiekę 100 osobom. Od 1961 roku przebywały tu wyłącznie kobiety. W 1980 roku rozbudowano budynek pałacowy poprzez dobudowę jednego skrzydła, gdzie usytuowano magazyny, pomieszczenia kuchenne i pokoje mieszkalne. z kolei w 1985 r. wykonano nową więźbę dachową i cały pałac pokryto blachą miedzianą. Początek lat 90-tych to czas wymiany instalacji elektrycznej oraz podłączenia instalacjio gazowej. W 1991 roku w miejscu dawnych stajni powstał oddzielny budynek (określany mianem Budynek "B"), który przeznaczono na pokoje i łazienki dla mieszkanek. Ponadto podłączono obiekt do lokalnej sieci wodociągowej, wybudowano własną oczyszczalnię ścieków, zainstalowano dwie kotłownie gazowe. 
W czerwcu 1990 roku z przyczyn politycznych rozwiązane zostało Zrzeszenie Katolików "Caritas". Majątek Domu stanowiący własność Skarbu Państwa przekazano do użytku Zgromadzeniu Sióstr Albertynek Posługujących Ubogim na czas nieograniczony dla prowadzenia działalności charytatywnej.

Dom przeszedł formalnie pod Zarząd Zgromadzenia na podstawie umowy zawartej w dniu 19 lipca 1990 r. pomiędzy Ministerstwem pracy i Polityki Socjalnej a Zgromadzeniem. Odtąd Placówka funkcjonuje pod nazwą: Dom Pomocy Społecznej prowadzony przez Zgromadzenie Sióstr Albertynek. Od 1995 roku Dom kontynuował działalność na podstawie umowy zawartej z Wojewódzkim Zespołem Pomocy Społecznej w Kielcach, kóry działał z upoważnienia Wojewody. Wraz z reformą administracji terytorialnej w naszym kraju i powstaniem samorządowego szczebla powiatowego z dniem 1 stycznia 1999 roku treść powyższej umowy przejęło Starostwo powiatowe w Busku-Zdroju.
W dniu 18 czerwca 2009 r. Wojewoda Świętokrzyski wydał zezwolenie na prowadzenie Domu Pomocy Społecznej dla 90 osób przewlekle psychicznie chorych na czas nieokreślony. Zgodnie z ustawą o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. Dom osiągnął przewidziany standard.


Od dnia 27 listopada 2012 roku Dom Pomocy Społecznej w Słupi prowadzony jest przez Zgromadzenie Sióstr Albertynek Posługujących Ubogim Dom Zakonny w Słupi. Zezwolenie na prowadzenie Placówki wydał Wojewoda Świętokrzyski (znak: PS.II.9423.8.2.2012).  Właścicielem nieruchomości jest Diecezja Kielecka - Zgromadzenie posiada nieograniczone prawo użytkowania na cele charytatywne.